Het nut van coaching
Laatst las ik een stukje dat ging over de oorsprong van het woord coach om zo een goede definitie van de professie te vinden.
Niet dat er geen definities bestaan, maar hij zocht er eentje waar hij zichzelf in zou kunnen vinden.
Zijn zoektocht startte hij met het etymologisch woordenboek, waar coach (man) een koetsier betekent: iemand die de koets voorrijdt en je wegbrengt naar de gevraagde bestemming.
Min dochter 16 lentes jong, vraagt mij weleens: “Wat doe je nou eigenlijk?”
Als een volwassene mij deze vraag stelt dan kan ik een toevlucht zoeken tot de definitie die door mijn beroepsgroep opgesteld is, namelijk: ‘dat ik op interactieve wijze de gecoachte aanzet tot effectief gedrag middels bewustwording en persoonlijke groei’. En dan knikken ze begrijpend en wijs en gaan verder over een onderwerp van culinaire aard.
U kunt zich indenken dat een 16 jarige bij dit antwoord gefronste wenkbrauwen zou krijgen. Daarom bespaar ik mijzelf verdere moeite om een ongelooflijk breed spectrum van mijn vak in een eenvoudige zin te vangen en zeg heel simpel: “Ik praat met mensen.”
Het feit dat ze mij door de jaren heen steeds weer dezelfde vraag stelt is al een signaal genoeg dat dit voor haar natuurlijk geen bevredigend antwoord is.
Misschien zijn er coaches die hun cliënten brengen waar ze heen willen, zoals een goede koetsier betaamt; vraag is alleen of de cliënt dan wel weet hoe hij of zij op haar bestemming is gearriveerd.
Het etymologisch woordenboek geeft mij dus geen bevredigend antwoord.
En nog steeds blijf ik met de vraag hoe ik mijn beroep aan mijn dochter kan uitleggen, en natuurlijk ook aan andere belangstellenden, zonder gebruik van psychologisch jargon.
Een timmerman bouwt een stoel, daar kun je op zitten. Een modeontwerper maakt een model voor een jurk die dan door een naaister gemaakt wordt en die kun je dan dragen. Een ICT-er maakt een programma voor een spelletje die je dan op je computer kan spelen – dat begrijpt mijn dochter heel goed en het is haar ook helemaal duidelijk wat het nut van die beroepen is.
En wat doe ik dan?
Ik kan mijn handelingen omschrijven. Ik luister, ik stel vragen, ik vat samen.
En wat is dan het resultaat?
De cliënten veranderen hun gedrag, ze ondernemen acties, ze voelen zich beter en zijn tevredener met hun werk en hun leven.
Het resultaat is duidelijk geen voorwerp, geen ontwerp, het is niet tastbaar en is onzichtbaar. Soms is de verandering zelfs voor de cliënt niet zichtbaar en treedt het effect pas lang na het coachingstraject op. En de omgeving merkt soms de verandering wel en soms ook niet.
Mijn dochter begrijpt het nog steeds niet. Volwassenen halen hun schouders op in het gebaar ‘het zal wel’ en gaan door met hun dagelijkse beslommeringen.
Wat is het nut van coaching?
Ik ben daar overtuigd van. Een glimlach op de lippen van mijn cliënt, opluchting in de ogen, een succesvol afgerond project, de ‘AHA’ belevenissen als de puzzelstukjes op hun plek vallen.
Anderen zien dat misschien niet, maar ik wel. En dat geeft mij de energie om dit vak uit te oefenen met de stellige overtuiging van het nut en de toegevoegde waarde die ik en mijn vakgenoten hebben voor de mensen en het bedrijfsleven.
En ik ben er zeker van dat ook mijn dochter ooit zal begrijpen wat ik doe.
